Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα μοιάζει με αυτήν του λύκου, που κάποια στιγμή τρώει και τα άσπρα και τα μαύρα πρόβατα. Η κυβέρνηση φαίνεται πως ακολουθεί αυτή τη λογική, χωρίζοντας, ανάλογα με τις συγκυρίες, τον λαό σε άσπρα και μαύρα πρόβατα. Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ έβαλε στο στόχαστρο στους απατεώνες (σωστά), αλλά, στο όνομα της δίκαιης κατανομής των επιδοτήσεων, τιμωρεί και τα μαύρα. Για να εμφανιστεί ως θύμα της δικαιοσύνης του λύκου, έβαλε στο κάδρο των ευθυνών και τις άλλες κυβερνήσεις.
Για κάποιον λόγο, στην Ελλάδα όλοι ομνύουν στη Δικαιοσύνη, αλλά… για τους άλλους. Οταν χρειάζεται να ανοίξουν τη δική τους ντουλάπα με τους σκελετούς αγανακτούν. Κλειδαμπαρώνονται και διώχνουν τους ελεγκτές, ενώ παράλληλα προσπαθούν να στρέψουν την κοινή γνώμη αλλού.
Χρόνια τώρα, η κυβέρνηση μεταχειρίζεται την κοινή γνώμη σαν πλαστελίνη. Εκεί που όλοι συζητούν για την ακρίβεια, φέρνει στην επικαιρότητα το θέμα καθαρισμού του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Εκεί που οι αγρότες χάνονται εξαιτίας της ανικανότητάς της και ετοιμάζονται για πανελλαδικές κινητοποιήσεις, κάποιοι, στον πρωινό καφέ του Μαξίμου, θα θέσουν το δίλημμα στους μη αγρότες αν θα πρέπει να κλείνουν οι διαμαρτυρόμενοι τους εθνικούς δρόμους. Οι αναλυτές θα πιάσουν στασίδι στα κανάλια και κάπως έτσι θα χαθεί η ουσία των αιτημάτων.
Mε το «διαίρει και βασίλευε» θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν
Οι περισσότεροι μη αγρότες θα συνταχθούν με την κυβέρνηση. Θα κατηγορήσουν τα μαύρα πρόβατα, που αυτή την περίοδο είναι οι τίμιοι αγρότες, γιατί –λέει- θα κοπεί η Ελλάδα στα δύο. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει πάντα, θα έρθει και η σειρά των «άσπρων», αφού και αυτά θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους προβλήματα. Και κάπως έτσι, με το «διαίρει και βασίλευε», θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν.
Στο μεταξύ, το Μαξίμου δείχνει να είναι ζαλισμένο. Την ώρα που διχάζει τον λαό, επιχειρεί να καπελώσει την ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, αναθέτοντας στον Κωστή Χατζηδάκη να ανακοινώσει πληρωμές και αποφάσεις ακόμη και για τα… βιολογικά προϊόντα! Αυτή η απαξίωση έρχεται να προστεθεί στις πέντε αλλαγές υπουργών και στις έξι των προέδρων του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε μια προσπάθεια να μείνει στο απυρόβλητο ο πρωθυπουργός.
Το γεγονός ότι ο κ. Τσιάρας ανέχεται το καπέλωμα αφορά τον ίδιο. Ομως, αυτή η σύγχυση δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Απλώς δένει τα χέρια στην ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, η οποία δεν μπορεί να λύσει τον «γόρδιο δεσμό». Ούτε θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης θα ήταν ηλεκτρική καρέκλα για οποιονδήποτε πολιτικό. Κάποτε ήταν για… παρακατιανούς. Τώρα αναζητείται ένας υπεράνθρωπος για να λύσει τα προβλήματα. Το καταφέραμε και αυτό…
Είναι όμως τόσο μπερδεμένα τα πράγματα; Λογικά δεν θα έπρεπε, αλλά είναι. Για τον λόγο αυτόν ζητείται όραμα και όχι τερτίπια. Θα πρέπει οι πολιτικοί κάποια στιγμή να είναι «ασπίδα» για τους παραγωγούς και όχι να τους βάζουν στο δίλημμα αν θα «πεθάνουν» από τον λύκο ή από τον χασάπη…
Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση έχει μπει «ασπίδα» σε όλους όσοι φέρουν την ευθύνη για το μπάχαλο που ζούμε. Το «γιατί» το ξέρει η ίδια, αλλά δεν μπορεί να κρύψει τις ευθύνες της, που είναι τεράστιες και δηλωτικές της δικαιοσύνης των λύκων…