ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Στο μεγάλο υψόμετρο της περιοχής τα φυτά δεν έχουν νιώσει ακόμα το στρες της κλιματικής κρίσης και δίνουν εξαιρετικής ποιότητας κρασιά.
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΑΒΛΙΑΡΗ
zavliaris@gmail.com
Εάν η Νάουσα και το Αμύνταιο θεωρούνται οι σημαντικότεροι αμπελώνες της χώρας μας και εύλογα έχουν χαρακτηριστεί «Μπορντό της Ελλάδας», η Ηπειρος είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Το υψόμετρο της αμπελουργικής ζώνης στη Ζίτσα Ιωαννίνων, που ξεκινά από τα 500 μέτρα και φτάνει τα 730, είναι το χαρακτηριστικό της περιοχής. Οταν άλλοι αμπελώνες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω των αυξημένων θερμοκρασιών, όπως για παράδειγμα στη Σαντορίνη, στη Ζίτσα τα πράγματα είναι ευκολότερα. Τα πρωινά το κλίμα ακόμα και τους θερινούς μήνες θυμίζει βόρεια Ευρώπη και τα αμπέλια δεν χρειάζονται πότισμα, τραβώντας τη δροσιά και την υγρασία της ηπειρώτικης γης.
Εκεί, στα αιώνια ηπειρώτικα βουνά, καλλιεργείται μια μοναδική ποικιλία που δεν θα τη δούμε πουθενά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο λόγος για την Ντεμπίνα, μια ξεχωριστή λευκή ποικιλία της Ηπείρου. Στην 100% εκδοχή της θεωρείται ΠΟΠ και ξεκίνησε ουσιαστικά ως ημιαφρώδες κρασί, κατακτώντας ένα από τα πρώτα βραβεία ελληνικού αφρώδους οίνου. Η ποικιλία μάλιστα δοκιμάστηκε και σε άλλες περιοχές, αλλά δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει και να τονίσει τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να δώσει τα κρασιά που είναι επιθυμητά για εμπορία.
«Η Ηπειρος είναι μια περιοχή που έχει περισσότερο τα χαρακτηριστικά της βόρειας Ευρώπης, παρά αυτά της Ελλάδας με παραθαλάσσια σημεία. Το υψόμετρο της Ηπείρου ευνοεί την ανάπτυξη αυτή της ποικιλίας. Τα χαρακτηριστικά της είναι τα λεπτεπίλεπτα αρώματα. Είναι μια ποικιλία μεσαίας έντασης και όχι υψηλής. Χαρακτηρίζεται από ανθικά αρώματα, εσπεριδοειδή, πυρηνόκαρπα, άγουρα φρούτα και υψηλή οξύτητα» αναφέρει στον «Ε.Α.» ο Νίκος Μπαρμπούνης, επικεφαλής του τμήματος Πωλήσεων και Ανάπτυξης Δικτύου του Οινοποιείου Ζοίνος, που έχει πρωτοστατήσει στην ανασύσταση του αμπελώνα της Ζίτσας.
Εξαγωγικό ατού
Η Ντεμπίνα έχει ταξιδέψει μέσω των εξαγωγών σε πολλές χώρες του κόσμου. Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η βράβευση της Ντεμπίνας στον Καναδά, μια αγορά δύσκολη. Η ηπειρώτικη ποικιλία έχει βρεθεί και σε άλλες περιοχές, όπως η Νέα Υόρκη αλλά και οι ευρωπαϊκές χώρες, καθώς το αφρώδες κρασί είναι μέσα στην κουλτούρα των ξένων και έχει καταφέρει να κατακτήσει διεθνείς αγορές.
Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για την εγχώρια αγορά, αφού το συγκεκριμένο είδος τώρα το μαθαίνει το ευρύ κοινό και δεν υπάρχει ιδιαίτερη διείσδυση. Η στρεμματική απόδοση της ντεμπίνας φτάνει τα 500 με 700 κιλά το στρέμμα και στη βιολογική της εκδοχή αγγίζει τα 300 με 400 κιλά.
Η βιολογική ετικέτα στις εκθέσεις θεωρείται κρασί που διαφέρει από τη συμβατική Ντεμπίνα, αφού οι βιολογικοί αμπελώνες της Ηπείρου είναι δύσκολοι, χωρίς φυτοπροστασία, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό από πλευράς αρωμάτων και χαρακτηριστικών, βοηθώντας στη δημιουργία ενός κρασιού που καταναλώνεται ως απεριτίφ και ως συνοδευτικό φαγητού.
Ποιες είναι οι άλλες γηγενείς ποικιλίες
Η κλιματική αλλαγή φαίνεται να έχει επηρεάσει θετικά τη ζώνη της Ζίτσας. Η μεγαλύτερη ηλιοφάνεια κατά τους χειμερινούς μήνες και οι υψηλότερες θερμοκρασίες κατά το διάστημα Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου δίνουν μια πρωίμιση στις όψιμες γηγενείς ποικιλίες και καλύτερη ωρίμανση, χωρίς τις ασθένειες που ταλαιπωρούσαν τη ζώνη τα προηγούμενα χρόνια.
Αυτό το γεγονός έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη και άλλων γηγενών ποικιλιών, όπως το Βλάχικο, ερυθρή ποικιλία της Ηπείρου με μεσαίες τανίνες, που βρίσκεται από το Μέτσοβο και πάνω και ταιριάζει με τα περισσότερα ελληνικά φαγητά. Το Μπεκάρι επίσης είναι μια ερυθρή ποικιλία που συν-οινοποιείται με άλλες ποικιλίες, ώστε να αξιολογηθεί η συμπεριφορά του.
Ακόμα, στον αμπελώνα της Ζίτσας καλλιεργούνται διεθνείς ποικιλίες, όπως το Chardonnay και το Gewürztraminer, κυρίως σε αμπελώνες που αφέθηκαν από παραγωγούς στη μοίρα τους για πολλά χρόνια και έγινε προσπάθεια ώστε αυτοί οι αμπελώνες να μη χαθούν.