ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Έχουν επενδύσει χιλιάδες ευρώ σε πανάκριβα αγροτικά μηχανήματα. Αν και το πλάνο εξυγίανσης προέβλεπε επαναλειτουργία της Βιομηχανίας το 2022, αυτό δεν έγινε ποτέ.
Αποτελούσε έναν από τους πιο επιτυχημένους κλάδους του πρωτογενούς τομέα της χώρας, ωστόσο πλέον έχει μετατραπεί σε μια ανάμνηση. Ο λόγος για τη Βιομηχανία Ζάχαρης της χώρας, που στον βωμό της εξυγίανσης του αμαρτωλού παρελθόντος της έχει αφήσει στον άσο δεκάδες χιλιάδες τευτλοπαραγωγούς σε όλη την Ελλάδα, με το άλλοτε κραταιό εργοστάσιο στο Πλατύ να είναι ένα κουφάρι μιας παλιάς ένδοξης εποχής.
«Οι τευτλοπαραγωγοί έμειναν με πανάκριβα γεωργικά μηχανήματα στις αυλές των σπιτιών τους, χωρίς ωστόσο να μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν αφού δεν υπάρχει παραγωγή ζάχαρης», εξηγεί στον «Ε.Α.» ο εκπρόσωπος των τευτλοπαραγωγών Γιάννης Σαμαράς.
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΑΒΛΙΑΡΗ
zavliaris@gmail.com
Όπως λέει μάλιστα, «δεν είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης να κρατήσει την παραγωγή ζάχαρης» λέγοντας μάλιστα πως αυτή ήταν η αιτία που η ΕΒΖ έσπασε σε κομμάτια με στόχο την εκποίηση της εταιρείας.
Το χρονικό της διάλυσης
Σύμφωνα με το business plan, η ΕΒΖ έπρεπε να εξυγιανθεί και η Τράπεζα Πειραιώς θα αναλάμβανε όλο το πακέτο ώστε η ΕΒΖ να περπατήσει ξανά στα πόδια της.
Αυτό προϋπέθετε τριετή αναστολή της καλλιέργειας από το 2019 έως το 2022, ακολούθησε κούρεμα 75% των χρεών της εταιρείας προς ΔΕΗ, ΟΣΕ, δάνεια κτλ.
Η συγκεκριμένη κίνηση έγινε προκειμένου να συνεχιστεί η καλλιέργεια ζάχαρης στην Ελλάδα.
Ωστόσο έχουμε φτάσει στο 2025 και δεν υπάρχει ακόμα καλλιέργεια ζάχαρης στη χώρα. Την ίδια ώρα η διοίκηση της ΕΒΖ υπάρχει και πληρώνεται κανονικά, ενώ έχει παραχωρηθεί η περιουσία της σε άλλους.
Σύμφωνα με το έγγραφο της εξυγίανσης η Τράπεζα Πειραιώς ως κύρια πιστώτρια οφείλει να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα, μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου ύψους 500.000 ευρώ. Kατά το τρίτο οικονομικό έτος του business plan, προβλεπόταν η επαναλειτουργία του εργοστασίου στο Πλατύ Ημαθίας, με καλλιέργεια 60.000 στρεμμάτων.
Προβλεπόταν η παραγωγή 360.000 τόνων ζαχαρότευτλα και 47.000 τόνοι ζάχαρη. Κατά έτος αυτό προβλεπόταν η πρόσληψη 51 μονίμων υπαλλήλων και 101 εποχιακών για τη στήριξη της παραγωγής.
Όπως αναφέρει το σχετικό έγγραφο, «η υλοποίηση της συμφωνίας εξυγίανσης θα αποτελέσει το κινητήριο μοχλό της επανεκκίνησης της επιχείρησης απαλλαγμένης από υποχρεώσεις που δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί αλλά και χωρίς να επηρεαστεί επί τα χείρω η οικονομική κατάσταση των πιστωτών».
Ωστόσο αυτό το πλάνο δεν προχώρησε ουσιαστικά ποτέ. Αποτέλεσμα; Η κρατική βιομηχανία που έκανε υψηλότατους τζίρους δεν ανασυστάθηκε ποτέ. Η Ελλάδα που κάποτε κάλυπτε με δυσκολία το ¼ των εγχώριων αναγκών, με 120.000 τόνους στην καλύτερη περίπτωση, πλέον εισάγει όλη τη ζάχαρη από το εξωτερικό.
Την ίδια ώρα οι 20.000 παραγωγοί τεύτλων σε όλη τη χώρα έχουν όλοι μια ξεχωριστή ιστορία καταστροφής να διηγηθούν, αφού ενώ επένδυσαν στον εξοπλισμό ώστε να συνεχίσουν την παραγωγή έμειναν με αυτό χωρίς να αλλάξει κάτι εδώ και μια τριετία.
Ένα παράδειγμα προς αποφυγή
Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) υπήρξε για δεκαετίες βασικός πυλώνας της αγροτικής και βιομηχανικής ανάπτυξης, στηρίζοντας χιλιάδες τευτλοπαραγωγούς. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, η εταιρεία εισήλθε σε βαθιά κρίση λόγω υψηλού κόστους λειτουργίας, συσσώρευσης χρεών, κακής διοίκησης και των αλλαγών στο ευρωπαϊκό καθεστώς ζάχαρης, με την κατάργηση των ποσοστώσεων. Τα εργοστάσια της άλλοτε κραταιάς εταορείας σε Σέρρες, Πλατύ, Ορεστιάδα και Ξάνθη σταδιακά ανέστειλαν τη λειτουργία τους, ενώ μειώθηκαν δραστικά οι καλλιεργούμενες εκτάσεις τεύτλων. Το 2019 η ΕΒΖ πέρασε σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης υπό την εποπτεία της Τράπεζας Πειραιώς. Τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες επανεκκίνησης μέσω μίσθωσης εργοστασίων και αλλαγής χρήσεων, χωρίς όμως να αποκατασταθεί η παραγωγή ζάχαρης σε σταθερή βάση. Σήμερα, η ΕΒΖ αποτελεί ουσιαστικά το κλασικότερο παράδειγμα αποβιομηχάνισης και χαμένης αγροτικής πολιτικής στην Ελλάδα, με ανοιχτή τη συζήτηση για το μέλλον των εγκαταστάσεων και του κλάδου.