ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Ακόμα και η περιοχή αυτή, που είναι δίπλα στην πόλη του Ηρακλείου, ερημώνει, όπως όλα τα χωριά.
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
xristof.papadakis@gmail.com
Σταφιδοχώρια που αποτελούσαν για δεκαετίες τους βασικούς «αιμοδότες» της οικονομίας της Κρήτης σταδιακά μετατράπηκαν σε χωριά με μονοκαλλιέργεια την ελιά. Σήμερα εμφανίζουν πολύ ανησυχητικά σημάδια ερήμωσης, όπως είναι τα χωριά του Μαλεβιζίου στον νομό Ηρακλείου, με την Πυργού του Δήμου Ηρακλείου να αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Ο «Ελληνας Αγρότης» κατέγραψε τα σοβαρά παράπονα των λιγοστών πλέον αγροτών, που στην πλειονότητά τους είναι μεσήλικες και κυρίως ηλικιωμένοι, στέλνοντας το μήνυμα προς την κεντρική εξουσία ότι «αν δεν μας βοηθήσετε με τη μείωση του κόστους παραγωγής, τα χωριά μας θα σβήσουν οριστικά»!
Η Πυργού βρίσκεται μόνο λίγα χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου, όμως οι νέοι εγκαταλείπουν διαρκώς το χωριό, δηλώνοντας άρνηση να μείνουν στις καλλιέργειες των προγόνων τους, με βασικό ζήτημα τη μείωση του κόστους παραγωγής, που θα βοηθούσε τους αγρότες να έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα από το λάδι και να μην εγκαταλείψουν τις λίγες αμπελοκαλλιέργειές τους, που πλέον είναι ασύμφορες.
«Παλαιότερα περνούσαμε καλύτερα»
Ο συνταξιούχος σήμερα Γιώργος Μπιγικάκης, που ήταν στέλεχος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πυργούς, λέει χαρακτηριστικά: «Παλαιότερα μπορεί να δουλεύαμε παραπάνω και πραγματικά να μην είχαμε καθόλου ξεκούραση, αφού δεν υπήρχαν τα μηχανικά μέσα, αλλά περνούσαμε καλύτερα. Πιο όμορφα. Σήμερα, δυστυχώς, δεν περνάμε καλά. Συν τοις άλλοις, το χωριό έχει ερημώσει. Ολο το δυναμικό προσωπικό των χωριών του Μαλεβιζίου έχει φύγει και έχει εγκατασταθεί στην πόλη. Oσοι μπορούσαν να εργάζονται και να αποδίδουν έχουν φύγει και έχουν γίνει γκαρσόνια. Ευτυχώς υπάρχει ο τουρισμός και μπορούν να ζουν από κει οι άνθρωποι. Αλλιώς…»
Αναφορικά με τη σταφίδα, ο Γιώργος Μπιγικάκης θυμάται στη δεκαετία του ’80 ότι μόνο η Πυργού έβγαζε μέχρι και 800 τόνους. «Εγώ θυμάμαι ότι ζύγισα μόνο σε έναν παραγωγό 145 τόνους σταφίδας. Δεν υπήρχε φτωχός άνθρωπος στην Πυργού – όλοι βγάζαμε σταφίδες. Και προσπαθούσαμε να κάνουμε και μεροκάματα αλλού. Σήμερα το χωριό είναι ζήτημα αν βγάζει 5 τόνους σταφίδας»!
Έντονος προβληματισμός για το λάδι
Στο μεταξύ, έντονος είναι ο προβληματισμός για τη φετινή κατάσταση στο ελαιόλαδο. Ο Βαγγέλης Μπιγικάκης, εκτός από παραγωγός, είναι και εργαζόμενος σε σούπερ μάρκετ και γνωρίζει εκ των έσω την κατάσταση με τις τιμές. «Το λάδι είναι απούλητο και δεν υπάρχει σταθερή τιμή στον αγρότη. Παράλληλα, πρέπει να χαμηλώσουν τα κόστη της καλλιέργειας. Το θέμα είναι να μειωθεί αυτό το κόστος και να πουλιέται το λάδι σε τιμή που να ωφελούνται και ο αγρότης και ο καταναλωτής» τονίζει χαρακτηριστικά. Μάλιστα, ήταν δραστήριος αμπελουργός και, όπως οι περισσότεροι, αναγκάστηκε και ξεπάτωσε τα αμπέλια του και τα αντικατέστησε με ελιές. Με τον ίδιο τρόπο, το κατεξοχήν αμπελοχώρι του Μαλεβιζίου έχει βάλει το αμπέλι σε δεύτερη μοίρα και στηρίζεται στην ελιά, με όποια προβλήματα.
Η διαφορά της τιμής παραγωγού και καταναλωτή
Ο Βαγγέλης Μπιγικάκης, μέσα από τη δουλειά του στο σούπερ μάρκετ, μας λέει ότι οι τιμές στο τυποποιημένο ελαιόλαδο δεν έχουν μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις τιμές παραγωγού. «Η τιμή παραγωγού έχει σταματήσει στα 7,70 ευρώ το κιλό. Αν η τιμή αυτή σταθεροποιηθεί κάπου εκεί και πάει λίγο παραπάνω, θα μπορεί και ο καταναλωτής να αγοράζει και να σταματήσει η εισαγωγή και η νοθεία. Στο ράφι οι τιμές είναι διάφορες. Θα βρεις με 5,49 ευρώ και θα βρεις και εξαιρετικό παρθένο με 6,49 ευρώ το λίτρο. Η τιμή στον καταναλωτή, από τα 6 έως τα 8 ευρώ το λίτρο, είναι φυσιολογική».
Πάνω από τον τίτλο του θέματος, όχι αυτού σε όλο το 2σέλιδο, να μπουν τρεις φωτό στο 3στηλο, η φ2,φ3 και φ4. Η πρώτη μεγαλύτερη και η άλλες όρθιες μικρές
«Παλιά, το εισόδημά μας ήταν από το αμπέλι και είχε αξία. Γι’ αυτό υπήρχε ζωή. Το λάδι ήταν… χαρτζιλίκι» λέει στον «Ε.Α.» ο Γιώργης Τζωρτζουλάκης
«Ούτε εισόδημα ούτε επιδοτήσεις ούτε προοπτικές»
«Ούτε εισοδήματα έχει πλέον ο αγρότης ούτε επιδοτήσεις. Ετσι, τα χωριά μας εγκαταλείπονται διαρκώς και θα συνεχίσουν να εγκαταλείπονται» λέει ο Γιώργης Τζωρτζουλάκης. Σύμφωνα με τον ίδιο, «γενικά ο αγρότης της Κρήτης δεν έχει φέτος να περιμένει στήριξη από πουθενά. Στο λάδι αυτές δεν είναι τιμές. Στα σταφύλια το εισόδημα είναι εντελώς άχρηστο. Δεν υπάρχει τίποτα. Οπως βλέπετε, δεν κυκλοφορεί ούτε αυτοκίνητο. Και τα καφενεία κλείνουν. Το χωριό είχε τέσσερα καφενεία και τώρα έχει ένα, και αυτό υπολειτουργεί».
Ο Γιώργος Τζωρτζουλάκης αναπολεί τις παλιές καταστάσεις. «Πολύ παλιά, το εισόδημά μας ήταν από το αμπέλι και είχε αξία. Για αυτό υπήρχε ζωή. Ηταν η βασική καλλιέργεια. Εμείς το λάδι το είχαμε για χαρτζιλίκι. Πλέον δεν μπορούμε να βάλουμε κάτι άλλο και βάζουμε ελιές. Αλλά και αυτές έχουν καταντήσει άχρηστες. Δεν υπάρχει τίποτα».
«Υποδομές στο νερό, αλλά μόνο υποσχέσεις»
Μάλιστα, το χωριό πλέον έχει πρόβλημα και στο νερό της άρδευσης, αφού η γεώτρηση που έβγαζε άφθονο νερό πλέον έχει φτάσει στην άντληση μόλις 60 κυβικών από βάθος 120 μέτρων.
Ολοι θυμούνται το 1989, που είχε γίνει… πανηγύρι με τη συγκεκριμένη γεώτρηση, και κανείς δεν μπορεί σήμερα να κατανοήσει πώς εξελίχθηκε η κατάσταση τόσο δραματικά.
«Πενήντα χρόνια τώρα, μας λένε ότι θα φτιάξουν το φράγμα Ασιτών – Πρινιά. Τίποτα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα, ούτε περιμένω να γίνει» καταλήγει με αγανάκτηση ο Γιώργος Τζωρτζουλάκης.
Ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Πυργούς Μιχάλης Χαιρέτης λέει για το συγκεκριμένο έργο: «Εχει προχωρήσει σε μικρό στάδιο, αλλά χρειάζονται τρέξιμο και πολιτική βούληση για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες σε μελέτες. Μέχρι να κατασκευαστεί, θα χρειαστεί να περάσουν ακόμα 10 με 20 χρόνια, γιατί έχει αρχίσει αυτή η συζήτηση από το 1980. Αλλά δεν έχει γίνει, γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση»!
Οπως καταγγέλλει στην εφημερίδα μας, «προφανώς ούτε στα σχέδια της δημοτικής Αρχής είναι η κατασκευή ενός τέτοιου φράγματος, που θα βοηθήσει στο ξεδίψασμα όχι μόνο της αγροτικής παραγωγής του χωριού μας, αλλά ολόκληρου του Μαλεβιζίου».
Ιούλιος 1989: Η ιστορική στιγμή με τη γεώτρηση
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον Ιούλιο του 1989, με πρόεδρο της Κοινότητας Πυργούς τον Δράκο Παπαδομανωλάκη. Οπως θυμάται ο σημερινός πρόεδρος Μιχάλης Χαιρέτης, «είχε έρθει τότε το ΙΓΜΕ και μας είχε πει να μην ανοίξουμε γεώτρηση στο συγκεκριμένο σημείο, γιατί δεν υπάρχει νερό. Στη συνέχεια ήρθε ένας ραβδοσκόπος, που επέμενε πως στο σημείο εκείνο υπήρχε πολύ νερό. Πράγματι, εμείς ακούσαμε τον ραβδοσκόπο, ανοίξαμε τη γεώτρηση και στα 120 μέτρα άρχισε να ξεπηδά νερό 1.000 κυβικών αρτεσιανό, δηλαδή έβγαινε μέσα από τη γη σαν σιντριβάνι, μόνο του! Θυμάμαι τα πανηγύρια μας τότε. Το 1992, που ολοκληρώθηκε η γεώτρηση με τα δίκτυα, τραβούσαμε 300 κυβικά την ώρα. Και σήμερα η γεώτρηση αυτή στα 120 μέτρα δεν βγάζει πάνω από 60 κυβικά! Υπάρχει πρόβλημα».
