Οποιος παρακολουθεί τις συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ εύκολα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο… ελέφαντας αλώνιζε στα γραφεία του οργανισμού. Οποιος, δε, είχε την τύχη να ακούσει τις απαντήσεις του πρώην προέδρου Γρηγόρη Βάρρα, που εμφανίζεται ως «αρχάγγελος της κάθαρσης», θα κατάλαβε γιατί στην Ελλάδα ζούμε το θέατρο του παραλόγου.
Ο κ. Βάρρας, ο οποίος δήλωσε ακτιβιστής της Δεξιάς, επιχείρησε να πείσει ότι όλοι είχαν ευθύνη, εκτός από το γραφείο του πρωθυπουργού. Κατηγόρησε την εταιρία Neuropunlic (τεχνικός σύμβουλος) και βεβαίως τον πρώην υπουργό Μάκη Βορίδη… Δικαίωμά του να αποδίδει ευθύνες όπως αυτός τις αντιλαμβάνεται. Ωστόσο, είναι απορίας άξιο ότι πάθαινε συχνά… αμνησία όταν καλούνταν να μιλήσει για το Μαξίμου. Αφού μας ενημέρωσε ότι χρόνια τώρα είναι φίλος του κ. Μητσοτάκη και της οικογένειας, μας είπε ότι δεν ενημέρωσε τον πρωθυπουργό για ένα σκάνδαλο για το οποίο υπήρχε κίνδυνος να επιβληθεί από την Ε.Ε. στην Ελλάδα πρόστιμο άνω του 1 δισ. ευρώ!
Στο μεταξύ, ο Μητσοτάκης ήταν αυτός που τον διόρισε στον ΟΠΕΚΕΠΕ και αυτός ο οποίος τον προσέλαβε ως σύμβουλο στο γραφείο του, όταν τον απέπεμψε ο Βορίδης από τον οργανισμό. Ο άνθρωπός του έβλεπε το σκάνδαλο να παίρνει τρομακτικές διαστάσεις, με κίνδυνο να προκληθεί τεράστιο κοινωνικό ζήτημα, αλλά δεν ενημέρωσε κανέναν, ούτε βεβαίως τον εισαγγελέα.
Το ζήτημα δεν είναι ο Βάρρας και κάθε Βάρρας, αλλά το κλίμα που επικρατούσε επί χρόνια σε έναν οργανισμό με την ευθύνη για 700.000 οικογένειες
Το ζήτημα δεν είναι ο Βάρρας και κάθε Βάρρας, αλλά το κλίμα που επικρατούσε για χρόνια σε έναν οργανισμό με την ευθύνη για 700.000 οικογένειες. Υπουργοί που δεν μιλούσαν με τους προέδρους των οργανισμών, πρόεδροι που απέφευγαν τους υφισταμένους τους όπως ο διάολος το λιβάνι, δημιουργώντας ένα κλειστό κύκλωμα διαχείρισης χωρίς αρχές και κανόνες. Αυτό το κλειστό κύκλωμα χανόταν στον κυκεώνα της γραφειοκρατίας και του απαρχαιωμένου συστήματος διοίκησης, με αποτέλεσμα τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο.
Εκτός του Βάρρα με την… επιλεκτική του μνήμη, ούτε οι βουλευτές μπαίνουν στην πραγματική ουσία του προβλήματος. Δεν ασχολείται κανείς με τις αιτίες που γεννούν τα σκάνδαλα. Καθένας από την πλευρά του προσπαθεί να υπερασπιστεί τις θέσεις της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, φτάνοντας πολλές φορές σε γραφικές προσεγγίσεις.
Και, στη σκιά όλων αυτών, υπάρχουν οι κανονικοί αγρότες, που ζουν σε καθημερινή βάση την απόλυτη τραγωδία… Δεν πληρώνονται, αν και δεν φταίνε. Δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους (δάνεια, ασφαλιστικά ταμεία) και, κυρίως, δεν μπορούν να αγοράσουν σπόρους, λιπάσματα, ζωοτροφές.
Η κυβέρνηση, που έχει εγκλωβιστεί στην αγωνία της να φανεί «αθώα του αίματος», κινείται στη λογική «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι», καταδικάζοντας τον πρωτογενή τομέα σε αργό θάνατο. Με τούτα και με κείνα, μία ακόμη εξεταστική θα καταλήξει να υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες και τίποτα παραπέρα. Οποια πορίσματα δεν θα έχουν κοινή βάση, όταν όλοι πλέον γνωρίζουν ότι το σκάνδαλο είναι αποτέλεσμα της «συνεργασίας» της κυβέρνησης με ιδιωτικές εταιρίες και της αντιπαλότητας μεταξύ στελεχών του οργανισμού, τα οποία δεν υπάκουαν στην κοινή λογική.
Τέλος, και από αυτή την εξεταστική θα εξαχθεί το κλασικό πλέον συμπέρασμα ότι οι ιθύνοντες δεν άκουσαν (όπως δεν ακούνε) τους συνεταιρισμούς, αλλά και τους αγρότες που κατήγγειλαν τη σαπίλα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν ζήτησαν να τους κατατεθούν προτάσεις ή, αν το έκαναν, ήταν απλώς μια προσχηματική προσπάθεια απόκτησης άλλοθι. Τα υπόλοιπα είναι απλώς ελληνικά κουραφέξαλα…