Μέσα στα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, πέρασε στα «ψιλά» η αύξηση εισαγωγών των αγροτικών προϊόντων. Η κυβέρνηση ούτε που ασχολήθηκε με το θέμα. Αντί να προβληματιστεί και να αναθέσει σε κάποιους που γνωρίζουν να εκπονήσουν ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για τον πρωτογενή τομέα, κάθεται και βυσσοδομεί στα υπόγεια του Μαξίμου για το πώς θα γλιτώσει τους «ημετέρους» από τις συνέπειες του σκανδάλου.
Δυστυχώς, η αλήθεια είναι πικρή… Εισαγωγές σημαίνει μείωση της παραγωγής και εγκατάλειψη της γης από τους νέους. Με συνέπεια, η κτηνοτροφία να βουλιάζει, οι καλλιέργειες επίσης και τα παραδοσιακά προϊόντα να απειλούνται με αφανισμό. Σε βάθος χρόνου; Ναι. Αλλά απειλούνται.
Χωρίς κτηνοτροφία δεν θα έχουμε φέτα. Αν ανοίξουμε τον δρόμο στις γαλακτοβιομηχανίες για να δημιουργήσουν τις δικές τους φάρμες, δεν θα έχουμε ΠΟΠ φέτα. Αλλά και πάλι, αν τα παραβλέψουμε αυτά, δεν υπάρχουν εργάτες που να καλύπτουν τις ανάγκες.
Χωρίς γεωργία η κατάσταση θα γίνει χειρότερη, όσα θερμοκήπια και αν φτιάξουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Αλλά και στην περίπτωση που τα δώσουμε όλα στους λίγους, η ύπαιθρος θα ερημώσει. Οι νέοι θα αναζητήσουν αλλού την τύχη τους.
Σε όλες τις χώρες η τεχνολογία και η εκπαίδευση των αγροτών είναι στην πρώτη γραμμή. Εδώ όλα μένουν στάσιμα. Ούτε καν με τα πανεπιστήμια δεν συνεργάζονται οι κυβερνήσεις…
Αυτό το σενάριο ίσως για κάποιους φαντάζει εξωπραγματικό, αλλά δεν είναι. Οι νέοι δεν έχουν λόγο να μείνουν στο χωριό. Υγεία δεν έχουν. Παιδεία δεν έχουν. Ποιότητα ζωής δεν έχουν. Οσοι επιμένουν να ζουν στα χωριά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να σπουδάσουν τα παιδιά τους με ένα όνειρο: να φύγουν για να μην τραβήξουν τα ίδια με αυτούς. Δεν τα σπουδάζουν για να συνεχίσουν το επάγγελμα του γεωργού και του κτηνοτρόφου, γιατί δεν έχει έσοδα για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Σε όλες τις χώρες η τεχνολογία και η εκπαίδευση των αγροτών είναι στην πρώτη γραμμή. Εδώ όλα μένουν στάσιμα. Ούτε καν με τα πανεπιστήμια δεν συνεργάζονται οι κυβερνήσεις… Ούτε μπαίνουν στον κόπο να ενημερώσουν τους νέους για τις προοπτικές της πρωτογενούς παραγωγής.
Και να θέλει κάποιος νέος να ασχοληθεί, βρίσκει απέναντί του την αρρώστια της γραφειοκρατίας, την έλλειψη καθοδήγησης και την αδιαφορία της Πολιτείας, που απλώς παρακολουθεί τον κατήφορο. Οι κυβερνήσεις -κυρίως η σημερινή- δεν έχουν σχέδιο για τη μείωση του κόστους. Δεν σχεδιάζουν νέα παραγωγικά μοντέλα. Δεν μιλάνε με τους πραγματικούς αγρότες, αλλά με κάτι τύπους που νομίζουν ότι οι παραγωγοί είναι κάτι τραχιές φάτσες που πίνουν τσίπουρα και οδηγούν ακριβά αυτοκίνητα.
Καμιά προετοιμασία για την ψηφιακή εποχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη στον πρωτογενή τομέα. Καμιά μέριμνα για να εισαγάγουν τους παραγωγούς στον κόσμο της τεχνολογίας. Να είναι καλά οι έμποροι να εισάγουν προϊόντα, για να μην ξεμείνει η αγορά από ζαρζαβατικά. Σε αυτούς επενδύουν οι κυβερνήσεις. Τι κι αν τρως κρεμμύδια από τον Ισημερινό; Και αυτοί άνθρωποι είναι…
Η τραγωδία για τον Έλληνα αγρότη είναι ότι ποτέ δεν τον έλαβαν σοβαρά υπόψη οι κυβερνώντες. Άλλοι τον θεωρούσαν δεδομένο ψηφοφόρο, άλλοι τεμπέλη και άλλοι καλοπερασάκια λόγω επιδοτήσεων… Μοιραία, φτάσαμε να παρακολουθούμε να αυξάνονται δραματικά οι εισαγωγές προϊόντων, για να κερδίζουν οι λίγοι και να απειλείται με αφανισμό ένας κλάδος που στήριξε την οικονομία της χώρας για πολλές δεκαετίες.
Θα γίνει κάτι για να αλλάξει το κλίμα; Ίσως. Αλλά αυτό χρειάζεται κυβερνήσεις με όραμα. Θα έχουμε τέτοιες; Ο χρόνος θα δείξει. Πάντως, μέχρι τώρα, δεν είχαμε…